Ksawery Mierzejewski po stracie ukochanej żony zaszywa się w siedlisku przyjaciółki z dzieciństwa. Laura prowadzi swój pensjonat na skraju puszczy drawskiej, w ukrytej wśród drzew chacie, do której trafiają tylko nieliczni. W siedlisku jest zawsze chleb ze skrzypiącą skórką, pachnąca cynamonem szarlotka, kwiaty, cisza i dobre słowo właścicielki. Laura o nic nie pyta, słucha i nalewa aromatycznej herbaty ze starego imbryka po babci Antoninie, która ten dom wybudowała. Powietrze, przesiąknięte zapachem mchu i mokrej po deszczu ziemi, skłania do zwierzeń i oczyszczających rozrachunków z przeszłością. Lea Mirska wracając z sanatorium po usłyszeniu trudnej diagnozy gubi się na krętych leśnych drogach, których nie rozpoznaje nawet jej nowoczesna nawigacja. Kiedy wysiada z auta spotyka kobietę z koszykiem wypełnionym ziołami. Nieznajoma proponuje jej herbatę i jagodzianki w swoim pensjonacie. Lea po raz pierwszy w życiu słucha intuicji, która każe jej przyjąć to nietypowe zaproszenie. Przekraczając skrzypiący próg drewnianej chaty nie ma pojęcia, że to przypadkowe spotkanie zmieni jej całe życie. Piękna opowieść o ciszy, w której rodzi się dojrzała miłość. Miłość pełna zapachu chleba, świeżej kawy o poranku, czułego dotyku pokrytej rosą trawy i pocałunków nieba w kolorze kaliny.